Select your language TH EN

เภสัชวัตถุ พืชวัตถุ thai-herbs.thdata.co thdata.co

อาการท้องอืด ท้องเฟ้อ แน่นจุกเสียด โรคริดสีดวงทวารหนัก โรคหืดหอบ โรคพยาธิลำไส้บำรุงธาตุ ร่างกาย กำลัง อาการท้องเสีย อาการไอ เสมหะ ALANGIACEAE วงศ์ปรู๋พืชจำพวกต้น

อ่านบทความอัตโนมัติ

ชื่อไทย: ปรู

ชื่อท้องถิ่น: ผลู ปลู (ภาคกลาง)/ มะตาปู๋ (เชียงใหม่)/ มะเกลือกา (ปราจีนบุรี)/ ปู๋ ปรู๋ (ภาคเหนือ, ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ)

ชื่อสามัญ: Ankota

ชื่อวิทยาศาสตร์: Alangium salviifolium (L.f.) Wangerin

ชื่อวงศ์: ALANGIACEAE-CORNACEAE

สกุล: Alangium

สปีชีส์: salviifolium

ชื่อพ้อง:

-Alangium acuminatum Wight ex Steud.

-Alangium decapetalum Lam.

-Alangium lamarckii Thwaites

-Alangium latifolium Miq. ex C.B.Clarke

-Alangium mohillae Tul.

-Alangium tomentosum Lam.

-Karangolum mohillae (Tul.) Kuntze

-Karangolum salviifolium (L.f.) Kuntze

-Grewia salviifolia L.f.

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์:

ต้นปรู เป็นไม้พุ่มขนาดกลางหรือเป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็กถึงขนาดกลาง ลักษณะเรือนยอดโปร่ง ค่อนข้างกว้าง มีรูปร่างไม่แน่นอน มีความสูงของต้นประมาณ 8-10 เมตร ลักษณะของต้นและกิ่งก้านเกลี้ยง หรืออาจมีขนเล็กน้อยตามกิ่งอ่อน ลำต้นมักบิดและคดงอ ส่วนโคนต้นมักเป็นพูต่ำ ๆ เปลือกต้นด้านนอกเป็นสีน้ำตาลแดง แตกล่อนเป็นสะเก็ด ส่วนเปลือกด้านในและกระพี้เป็นสีเหลืองอ่อน และแก่นกลางเป็นสีน้ำตาลเขียว

ใบ เป็นใบเดี่ยวออกเรียงสลับ ลักษณะของใบเป็นรูปรี รูปขอบขนาน หรือเป็นรูปหอกกลับ ปลายใบแหลมหรือมีติ่งแหลมออกมา โคนใบแคบแหลมหรือสอบเรียว ส่วนขอบใบเรียบไม่มีหยักหรือเป็นคลื่น ใบมีขนาดกว้างประมาณ 5-7 เซนติเมตร และยาวประมาณ 8-15 เซนติเมตร ใต้ท้องใบจะมีเส้นใบประมาณ 3-6 คู่ มองเห็นได้ชัดเจน เส้นใบย่อยเป็นแบบเส้นขั้นบันได เนื้อใบบางเกลี้ยงหรือเกือบเกลี้ยง มีก้านใบยาวประมาณ 0.5-1.5 เซนติเมตร ใบอ่อนจะมีขนและเป็นสีเขียวอ่อนใส ส่วนใบแก่จะเป็นสีเขียวเข้ม

ดอก ออกดอกเป็นช่อรวมกันเป็นกระจุกตามซอกใบหรือตามกิ่งเหนือรอยแผลใบ ยาวประมาณ 2-3 เซนติเมตร ดอกเป็นสีขาวนวลหรือเป็นสีเหลืองอ่อน และมีกลิ่นหอม ดอกมีขนขึ้นอยู่ประปราย กลีบดอกมีประมาณ 5-7 กลีบ ดอกตูมขอบกลีบดอกจะประสานกันเป็นรูปทรงกระบอกยาว ส่วนกลีบรองกลีบดอกเป็นรูปขอบขนานแคบ ๆ ด้านนอกมีขนสีน้ำตาล และแยกแผ่ออกเป็นรูปกังหันในระดับเดียวกันประมาณ 5-6 แฉก มีขนาดประมาณ 0.2-0.5 เซนติเมตร ส่วนโคนจะเชื่อมติดกันลักษณะเป็นท่อรูปกรวย โดยกลีบดอกและกลีบรองกลีบดอกจะมีลักษณะคล้ายกัน แต่กลีบดอกจะม้วนตัวโค้งกลับมาทางโคนก้านดอก ดอกมีเกสรเพศผู้ประมาณ 10-18 ก้าน ส่วนมากมี 12 ก้าน โคนก้านเกสรมีขนยาว ๆ ส่วนเกสรเพศเมียเกลี้ยง มีรังไข่เป็นรูปรี ภายในมีช่องเดียวและมีไข่อ่อนหนึ่งหน่วย และจะออกดอกเต็มต้นหลังการผลัดใบหมด

ผล ลักษณะออกผลเป็นกระจุก ผลเป็นรูปทรงกลมหรือเป็นรูปรี ปลายผลมีกลีบรองกลีบดอกติดอยู่ ส่วนกลางผลมีสันแข็งตลอดความยาวของผล ผลมีขนาดกว้างประมาณ 0.9 เซนติเมตรและยาวประมาณ 1.5 เซนติเมตร ผลอ่อนเป็นสีเขียว เมื่อแก่แล้วจะเปลี่ยนเป็นสีดำ ผลจะไม่แตก แต่จะเป็นร่องตามยาวหลายร่อง (สัน) ภายในผลมีเมล็ดเดี่ยวและมีเนื้อเยื่อสีแดง ๆ บาง ๆ หุ้มเมล็ดแข็ง ผลมีรสหวานอมเปรี้ยว มีกินหอม ใช้รับประทานได้

สภาพนิเวศวิทยา: พบขึ้นได้ตามบริเวณป่าโปร่งของประเทศที่มีอากาศร้อน สำหรับในประเทศไทยพบได้ตามป่าเบญจพรรณ ป่าดงดิบเขา หรือป่าชายเลน ที่ระดับความสูงตั้งแต่ 200-500 เมตร

ถิ่นกำเนิด: เขตร้อนแอฟริกาตะวันออก, คอโมโรส, อนุทวีปอินเดีย

การกระจายพันธุ์: บังคลาเทศ, คอโมโรส, อินเดีย, เคนยา, เนปาล, ปากีสถาน, ศรีลังกา, แทนซาเนีย, เทือกเขาหิมาลัยตะวันตก

การปลูกและการขยายพันธุ์: ขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ด

สรรพคุณ:

-ตำรายาไทย

*เปลือกต้น รสฝาด สรรพคุณ แก้หืด ไอ แก้ท้องร่วง ปิดธาตุ

*เนื้อไม้ รสฝาดเฝื่อน สรรพคุณ แก้ริดสีดวงลำไส้ และทวารหนัก

*แก่น รสจืดเฝื่อน สรรพคุณ แก้น้ำเหลือง บำรุงกำลัง

*ผล รสร้อนเบื่อ สรรพคุณ บำรุงธาตุ แก้จุกเสียด ขับพยาธิ

องค์ประกอบทางเคมี: -

การศึกษาทางเภสัชวิทยา:-

การศึกษาทางพิษวิทยา:-

การใช้ประโยชน์:

-เปลือกต้น นำมาต้มกับน้ำรับประทานเป็นยาแก้อาการจุกเสียด แก้ท้องร่วง ลงท้อง ท้องเสีย ท้องเดิน

-เปลือกราก ต้มกับน้ำรับประทานเป็นยาระบาย

-เปลือกรากสด นำมาตำให้ละเอียดหรือคั้นเอาแต่น้ำใช้ล้างแผล แก้โรคผิวหนัง

-ผลสุก มีรสหวานอมเปรี้ยว มีกลิ่นหอม ใช้รับประทานได้

-เนื้อไม้ มีความเหนียวและมีลายสวยงาม จึงนิยมนำมาใช้ทำพานท้ายปืน ด้ามเครื่องมือทางการเกษตร เครื่องกลึง เครื่องประกอบเกวียน งานแกะสลัก รวมไปถึงเครื่องเรือนต่าง